مجموعه غزل شهادت امام علی (علیه السلام)

به گزارش کانلاین، با مجموعه غزل شهادت امام علی (ع) از شاعران معاصر، به مناسبت فرارسیدن ایام شهادت این حضرت با ما همراه باشید.

مجموعه غزل شهادت امام علی (علیه السلام)

غزل شهادت امام علی (ع) با نام جای سجدهبرایشب نوزدهم ماه مبارک رمضان (شب ضربت خوردن)

به زخم فرق تو نازد خدای داد گرت

که گشت آب وضوی نماز خون سرت

نشست تیغ به فرق سرت چهار انگشت

درست وقت دعا جای سجده شد سپرت

ستارگان همه تا صبح گریه می کردند

به لحظه های مناجات و گریه سحرت

به فرق پاک تو یک زخم را همه دیدند

چه زخم ها که ندیدند و بود بر جگرت

چه سال ها که عزا دار همسرت بودی

به دیده اشک عزا بود و بر جگر شررت

زدشمنان چه بگویم که با تو چون کردند

شکست روز و شب از جهل دوستان کمرت

خبر نداشت کسی از غم دلت ، یک عمر

سکوت کردی و می سوخت پای تا به سرت

تو آن همای همواره بلند پروازی

که با شهادت زهرا سلام الله علیها شکست بال و پرت

ستاده اند ملایک به پیشواز، ولی

نشسته اند یتیمان کوفه منتظرت

ز هوش رفتی و افتادی و همه دیدند

که شسته شد سرت از اشک دیدة پسرت

تمام عمر ز وصف تو دم زند میثم

به این امید که فردا نیفتد از نظرت

****

غزل شهادت امام علی (ع) برای مصیبتشب نوزدهم ماه رمضان

علی امشب میان کوچه ها تنهاتر از ماه است

پریشان تر ز مرغان عزادار شبانگاه است

به روی ارغوانش عطر لبخندی شکوفا شد

علی آیا ز توفیقی که امشب دارد مطلع است؟

شتاب گام هایش بیشتر می شود از نبض اش

راستا زندگی در چشم او امشب چه کوتاه است

خزیده در ردای شب تمام ناجوانمردی

و شمشیری که قصدش فرق خورشید سحرگاه است

علی آرام می سوزد علی آرام می جوشد

علی آرام می نوشد از آن جامی که دلخواه است

میان چشم هایش قطره اشک شکوفا شد

میان چشم هایی که دلیل هر چه گمراه است

علی آرام می گرید ز داغ بچه هایی که

فراق مهربانی ها بر آنها سخت جانکاه است

یتیمان کاسه های شیر را بر خاک اندازید

مجال دلنوازی با علی بسیار کوتاه است

صدایی آشنا می آید از اعماق تاریکی

نوای بغض نخلستان و یا غم مویه چاه است

هنوز از مسجد کوفه پس از کوچ علی بینی

که ذکر دائم گلدسته هایش : فزتُ و الله است

****

غزل شهادت امام علی (ع) برای شب شهادت مصیبت شب بیست و یکم رمضان

ای نخل های کوفه! امام شما چه شد؟

آن اشک و شور و گریه و حال و دعا چه شد؟

محراب کوفه! سرخی دامان تو ز چیست؟

سجادۀ علی! علی مرتضی چه شد؟

هم صحبت غریب تو ای چاه کوفه کو؟

فریادهای آن دل درد آشنا چه شد؟

ای صحنه های بدر و احد کو امیرتان؟

ای ذوالفقار، بازوی شیرخدا چه شد؟

ای کوچه های شهر مدینه خبر دهید

صاحب عزای حضرت خیرالنسا چه شد؟

ای کودک یتیم که خالی است سفره ات

آورد آنکه بهر تو هر شب غذا چه شد؟

ای بام کوفه بانگ اذان علی کجاست؟

آن صوت دلنشین و صدای رسا چه شد؟

پیر مریض! یار غریبی که نیمه شب

می ریخت در دهان تو هر شب دوا چه شد؟

ای کوفه آن امیر غریبی که سال ها

دیده است از رعیتش آزارها چه شد؟

میثم بخوان ز سوز جگر روضۀ علی

با ما بگو به آن شه ارض و سما چه شد؟

غزل شهادت امام علی (ع) برای شب شهادت از نگاهحضرت عباس

شب بود و اشک بود و علی بود و چاه بود

فریاد بی صدا، غم دل بود و آه بود

دیگر پس از شهادت زهرا به چشم او

صبح سفید هم چو دل شب سیاه بود

دانی چرا جبین علی را شکافتند؟

زیرا به چشم کوفه عدالت گناه بود

خونش نصیب دامن محراب کوفه شد

آن رهبری که کعبه بر او زادگاه بود

یک عمر از رعیت خود هم ستم کشید

اشک شبش به غربت روزش گواه بود

دستش برای مردم جهان نمک نداشت

عدلشبه چشم بی نگهان اشتباه بود

هم صحبتی نداشت که در نیمه های شب

حرفش به چاه بود و نگاهش به ماه بود

مولا پس از شهادت زهرا غریب شد

هرانه یار او که بر او یک سپاه بود

وقتی که از محاسن او می چکید خون

عباس را به صورت بابا نگاه بود

میثم! هزار حیف که پوشیده شد ز خون

رویـی کـه بهـر گمشـدگان شمـع راه بود

گردآوری: مجله اینترنتی خبرنگاران

منبع: setare.com
انتشار: 13 آذر 1399 بروزرسانی: 13 آذر 1399 گردآورنده: konline.ir شناسه مطلب: 1290

به "مجموعه غزل شهادت امام علی (علیه السلام)" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "مجموعه غزل شهادت امام علی (علیه السلام)"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید